MY NA FACEBOOK


BIP



Statystyka

Odsłon : 483039
Start SMERFY
Smerfy
6 listopad PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Dzień dobry Smerfy,

ostatni temat tego tygodnia to: „Biało- czerwone symbole narodowe.”

 

„Polskie serduszka” – ćwiczenie motoryki małej, przybliżenie wiadomości o Polsce.

Rodzic przygotowuje duży kontur Polski wyklejony w górnej połowie białymi serduszkami. Rodzic przygotowuje na tyle dużo serduszek, by dziecko mogło pokolorować  pozostałe na czerwono, a następnie wykleić nimi pozostałą, dolną część konturu Polski.

„Kokardy narodowe – świąteczne znaczki” – nabywanie ogólnej wiedzy patriotycznej.

Rodzic pokazuje dziecku różne rodzaje kokard narodowych, pokazuje zdjęcia z uroczystości, na których ludzie mają je przypięte do ubrań. Rodzic wyjaśnia dziecku w jaki sposób patriota okazuje szacunek i przywiązanie do swojego kraju. Warto wspomnieć dziecku, że kokardy narodowe zwane są popularnie kotylionami, a następnie podzielić na sylaby tę nazwę (dziecko wystukuje dłońmi sylaby, powtarzają zadanie 2–3 razy/ ko-ty-lion).

Rodzic mówi: Kokarda narodowa to znak naszego kraju. Podczas ważnych uroczystości ludzie przypinają takie kokardy do ubrań, żeby podkreślić, że są Polakami i symbole narodowe są dla nich ważne. Następnie zadaje dziecku pytania:

  • Jakie kolory ma kokarda narodowa?
  • Czy coś ci przypomina? (flagę Polski)
  • Czy wiesz, po której stronie na twoim ubranku powinno się przypiąć kokardę narodową? (na sercu)
  • Dotknij ręką tego miejsca, w którym czujesz bicie serca. Znaczek przypinamy blisko serca, co oznacza, że Polska zawsze jest w naszym serduszku.

 

„Rodzina” – zabawa paluszkowa.

Rodzic w trakcie recytacji pokazuje treść na palcach (rozpoczyna od kciuka), dziecko naśladuje jego ruchy:

 

Rodzina

Ten pierwszy to nasz dziadziuś

A obok – babusia

Największy to tatuś

A przy nim mamusia

A to jest dziecinka mała

Tralalala, lalala

A to – moja rączka cała

Tralalala, lalala...

 

„Nasze kokardy narodowe” – zabawa plastyczno -techniczna, nabywanie sprawności manualnych. Rodzic przygotowuje na stoliku materiały potrzebne do wykonania kokardy narodowej. Opisuje etapy powstawania:

1. Obręcz smarujemy klejem i owijamy paskami czerwonej bibuły.

2. Z obu stron naklejamy białe koła, wcześniej smarując je klejem. Dociskamy.

3. Z jednej strony doklejamy po jednym pasku bibuły: białej i czerwonej.

Następnie wspólnie z dzieckiem wykonują kotylion.

 

Można także wykonać nieco trudniejszą wersję:


Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Archiwum Bronisława Komorowskiego / Marsz "Razem dla Niepodległej" / Marsz 2012 / Wspólne przygotowywanie kokard narodowych

 

 

„W kamienicy” – przeliczanie w dostępnym zakresie.

Rodzic szkicuje na kartce trzypiętrowy budynek. W wybranych oknach budynku rysuje: chłopczyka, dziewczynkę, kotka, pieska i pyta:

  • Na którym piętrze mieszka…?
  • Na które piętro muszę wejść, żeby spotkać…?
  • Czy chłopiec mieszka nad czy pod…?
  • Kto mieszka na tym samym piętrze?

 

„Moje ciało” – wskazywanie i nazywanie części ciała.

Rodzic stawia na dywanie kosz, a w nim: kokardę narodową, szalik, skarpetkę, sweter, czapkę, rękawiczki, pierścionek, kapelusz, nauszniki. Dziecko podchodzi do kosza, wybiera 1 rzecz, nazywa ją i odpowiada na pytanie rodzica. Na przykład: dziecko wybiera czapkę, nazywa ją, Rodzic pyta: Na co założysz czapkę? Dziecko odpowiada na pytanie i wskazuje głowę.

 

Zachęcam również do skorzystania z gry edukacyjnej-> klik

 
5 listopad PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Moje kochane Smerfy!

Dzisiaj zapraszam Was na muzyczną podróż. Mam nadzieję, że będziecie się świetnie bawić.

 

Pozdrawiam cieplutko!

Alicja Klimanek

„Przyjemnie czy nie?” – zabawa relaksacyjna.

Rodzic włącza muzykę relaksacyjną. Dziecko leży na dywanie, przyjmuje najwygodniejszą dla siebie pozycję. Przez chwilę leży w skupieniu i wsłuchuje się w zmieniającą się muzykę.

Następnie Rodzic pyta:

  • Czy to była przyjemna muzyka czy nie?
  • Dlaczego przyjemna? Dlaczego nieprzyjemna?
  • Czy podczas słuchania zamknęłaś/zamknąłeś  oczy?
  • Co sobie wtedy wyobrażałaś/ wyobrażałeś?

 

Muzyka może być przyjemna albo nie, może nas uspakajać lub denerwować, wywołuje różne emocje (podczas opowiadania o emocjach Rodzic może posiłkować się obrazkami przedstawiającymi twarze wyrażające różne emocje). Żeby dowiedzieć się, czy rodzaj muzyki nam odpowiada, czy ją polubimy, potrzebujemy jednego ze zmysłów. Czy już wiesz, czego potrzebujemy? (Rodzic może dotknąć swoich uszu) Potrzebujemy słuchu.

 

„Na raz i dwa” – zabawa ruchowa w parach.

Dziecko dobiera się w parę z rodzicem, stoją obok siebie.

– na „raz” robią krok dostawny do przodu, zaczynając prawą nogą,

– na „dwa” robią krok dostawny w tył, zaczynając lewą nogą.

 

Ruch rozpoczynamy powoli, w miarę możliwości delikatnie zwiększając tempo.

 

„Jak Frycek zamieniał deszcz w muzykę” – przybliżenie sylwetki polskiego kompozytora na podstawie opowiadania.

 

Jak Frycek zamieniał deszcz w muzykę

(Agnieszka Galica)

 

Bardzo dawno temu żył chłopiec, który miał na imię Frycek. Tak jak inni chłopcy – Frycek lubił skakać, biegać po łące albo bawić się w chowanego ze swoją siostrą Ludwisią. Ale najbardziej lubił, gdy jego mama zasiadała do fortepianu.

– Co dziś zagrasz? – spytał Frycek.

– Może jakąś skoczną melodię – uśmiechnęła się mama.

– Skoczną? – dopytywała Ludwisia. – To muzyka potrafi skakać?

– Muzyka wszystko potrafi – zawołał podekscytowany Frycek – umie skakać i śmiać się, złościć albo śpiewać jak kanarek.

– Czy to prawda, mamo? – nie dowierzała Ludwisia.

Mama kiwnęła głową i zagrała tak skocznie, że dźwięki podskakiwały jak piłeczki: hop -hop -hop! Po mamie grała Ludwisia, która zaśpiewała taką piosenkę:

Zagram ci na fortepianie do -re -mi, do -re -mi. Fortepianu głośne granie, słuchaj, jak to pięknie brzmi!

– Brawo! – ucieszyła się mama.

– Teraz ja, teraz ja! – zawołał Frycek.

– A co nam zagrasz?

– Może deszcz? Kap -kap -kap, dzyń -dzyń – zastanawiał się Frycek. – Albo lepiej kukułkę: kuku, kuku! Albo dylu -dylu na badylu, tak jak konik polny!

– Frycek zawsze ma nietypowe pomysły – zaśmiała się mama – ciekawa jestem, kim będzie w przyszłości.

A Frycek zagrał tak:

Wiatr na liściach cicho gra: szu -szu -szu, la -la -la.

Gdzieś daleko burza grzmi: bum -bum -bum, mi -mi -mi.

Żabi śmiech: re -re -rech, a za oknem ptaków śpiew.

Wszystko śpiewa, wszystko gra do -re -mi -fa -so -la.

– Jak ty to wszystko wymyślasz? – dziwiła się Ludwisia.

– Niczego nie wymyślam, wystarczy uważnie słuchać – powiedział Frycek – muzyka jest wszędzie! Drzewa szumią, deszcz dzwoni, uderzając o szyby, wiatr gwiżdże w kominie, pszczoły bzyczą, kukułka kuka, a słowik? Ten to dopiero zna się na muzyce!

– I potrafisz to wszystko zagrać na fortepianie? – dopytywała mama.

– Jeszcze nie wszystko, bo dopiero się uczę, ale jak dorosnę, to będę grał taką muzykę, w której słychać i burze, i pszczoły, i śpiewanie słowika, i twoje granie, mamusiu. I tak się stało.

Na całym świecie różni ludzie, i dzieci i dorośli, znają piękną muzykę Fryderyka Chopina, którego kiedyś mama nazywała Fryckiem.

 

Rodzic prowadzi rozmowę w taki sposób, aby dziecko doszło do wniosku, że muzyką mogą być dźwięki, które słyszymy dookoła siebie, a także że muzyka może wywoływać w odbiorcach różne emocje:

  • Jakich dźwięków lubił słuchać mały Frycek? (odgłosów natury)
  • Co czuł i jak się zachowywał Frycek, gdy słuchał, jak jego mama gra?
  • Czy też się tak czujesz, słuchając muzyki?
  • Jak jeszcze można reagować, słuchając muzyki? (tańczyć i śpiewać)
  • Na jakim instrumencie grał dorosły Fryderyk Chopin? (na fortepianie)

 

„Jestem muzykantem” – zabawa twórcza.

Rodzic włącza dowolną melodię i zaprasza dziecko do muzykowania z utworem. Myślę, że każdy w domu ma jakiś instrument muzyczny- do świetny moment by znowu wyjąć go z szafy i dać dziecku poeksperymentować dźwiękiem.

„Co czuję?” – kształtowanie rozwoju emocjonalnego, budowanie wypowiedzi.

Rodzic włącza utwór Fryderyka Chopina. Po wysłuchaniu utworu mówi:

  • Jaki instrument słyszałeś/ słyszałaś?
  • Czy była to szybka czy wolna melodia?
  • Włączę melodię jeszcze raz – namaluj to, co czujesz, słuchając utworu.
  • Jakie kolory kojarzy Ci się z tym utworem? Jakie kształty? Namaluj je.

 

Rodzic omawia z dzieckiem, jakie kolory / kształty kojarzy mu/jej się z melodią szybką / wolną / smutną / wesołą. Następnie rozkłada na dywanie duże arkusze papieru pakowego i kredki. Włącza ponownie utwór. Dziecko, słuchając, rysuje. Na koniec analizuje  rodzicem gotowy obraz i oceniają go- czy są: smutne, wesołe, ciemne, kolorowe, czy są to bazgroty czy kompozycje.

 

 

 

 
4 listopad PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Witajcie Smerfy!

Dzisiejszy temat to: „Opowiem wam o moim domu”.

 

„Domy” – kształtowanie wiedzy ogólnej.

Drogi Rodzicu, porozmawiaj z dzieckiem o różnych rodzajach domów na świecie: domach wielorodzinnych (wieżowiec, blok mieszkalny), domach jednorodzinnych (z cegieł, z drewna, z lodu, z materiału, z trzciny). Omawiając rodzaje domów pokazujemy dziecku dom na ilustracji.

 

„Do sąsiada” – zabawa bieżna.

Dzieci bawi się wspólnie z rodzicem i biega po pokoju. Na hasło Puk, puk! (wypowiedziane przez rodzica bądź dziecko) odszukują w sali rzecz, w którą mogą zastukać, np. drzwi, szafka, krzesełko, stolik. Podbiegają do niej, stukają i mówią: Puk, puk!. Zabawę powtarzamy, za każdym razem starając się podbiegać do innej rzeczy.

 

„Mój dom” – zabawa konstrukcyjna, oznaczanie zbioru.

Rodzic wręcza dziecku: kartonowe kwadraty (na okna) i prostokąty w różnym rozmiarze (drzwi i komin). Elementów powinno być tyle, aby dziecko mogło wybrać, jaki dom wybuduje: jedno czy wielorodzinny. N. pokazuje planszę dydaktyczną z domem,

aby powiedziało, z czego składa się dom (ściany, drzwi, okna, dach, komin). Każdy buduje własny dom z przygotowanych materiałów. Po skończeniu rodzic z dzieckiem przyglądają się swoim domom. Rodzic pyta: Ile jest domów? Ile jest małych domów? Ile jest dużych domów? Czym różnią się nasze domy? Następnie kładzie w widocznym miejscu ilustracje przedstawiające dom duży i mały. Dzieci przeliczają, jakie domy powstały, i jednocześnie układają patyczki pod ilustracjami (1 budowla = 1 patyczek pod odpowiednią ilustracją). Przeliczają patyczki, określają, których domów jest więcej.

 

„Rysujemy dom”- ćwiczenie grafomotoryczne.

Dziecko uczy się rysować dom z pomocą rodzica. Zapraszam do obejrzenia filmiku.

 

„Czyj to domek?” – myślenie logiczne, zabawa ruchowa.

Rodzic pokazuje dziecku obrazki przedstawiające: budę, koszyk, gniazdo, dziuplę, akwarium (format A4). Wspólnie opisują obrazki, zastanawiają się, kto może mieszkać w danym miejscu.

 

„W moim domu, w moim kraju” – zabawa z kodowaniem.

Do zabawy potrzebne będą: 2 klocki czerwone, 2 klocki niebieskie, kawałek bibuły w kolorze niebieskim i frotkę. Rodzic określa prawą i lewą stronę ciała, następnie prosi dziecko o założenie frotki na lewą rękę. Upewnia się, że dziecko wykonało zadanie prawidłowo. Dziecko stara się układać bibułę i klocki zgodnie z treścią opowieści rodzica, naśladując jego działania:

 

Przez Polskę przepływa rzeka Wisła (dziecko rozwija bibułę i umieszcza ją przed sobą w pionie na podłodze). Po lewej stronie rzeki król Władysław zbudował wieżę z 2 czerwonych klocków (dziecko buduje wieżę po lewej stronie rzeki, sugerując się frotką na nadgarstku, o czym rodzic za każdym razem przypomina). Później król Władysław zbudował drugą wieżę po prawej stronie rzeki – tym razem w kolorze niebieskim (dziecko działa zgodnie z instrukcją).

Następnie Rodzic zadaje pytania:

  • Wskaż wieżę, która znajduje się po lewej stronie rzeki Wisły. W jakim jest kolorze?
  • Wskaż wieżę, która znajduje się po prawej stronie rzeki Wisły. W jakim jest kolorze?

„Domek” – układanie obrazka z części, analiza wzrokowa.

Rodzic daje dziecku obrazek przedstawiający dom pocięty na 3 części (na 2 – dla dzieci z trudnościami). Dziecko układa swój obrazek na kartce, przykleja go.

 

Pozdrawiam serdecznie i życzę miłej zabawy!

Poprawiony: środa, 04 listopada 2020 09:48
 
J. angielski PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Propozycja zajęć z języka angielskiego dla dzieci z GRUPY 6 SMERFY (2.11.20 – 6.11.20)

  1. Przywitaj się mówiąc „Hello!” Przytul swoją ulubioną zabawkę (tak jak kotka Kenny) i powiedz jej Hello!
  2. Zaśpiewaj piosenkę na przywitanie. (zamiast PET SHOP śpiewamy FARM)

  1. Przywitaj się z bohaterami piosenką.

4. Znacie już świetnie 4 kolory (red, yellow, blue, green). Dziś poznamy kolejne – PINK – różowy, ORANGE /wymowa oryndż/ - pomarańczowy, BROWN /brałn/ - brązowy oraz PURPLE /wymowa perpyl/ – fioletowy. Rozejrzyj się po swoim pokoju. Znajdź w nim coś w kolorze PINK, ORANGE, BROWN oraz PURPLE.

5. Posłuchaj tej piosenki o nowych kolorach. Powtarzaj głośno. 

6. Następnie posłuchaj kolejnej piosenki. Staraj się znaleźć na ekranie przedmioty w wymienionym kolorze. Np. Find something blue – znajdź coś niebieskiego. 

7. Jeżeli masz w domu bibułę (lub kolorowy papier) przygotuj paseczki w poznanych kolorach. Włączcie jedną z piosenek raz jeszcze i tańczcie wraz z muzyką. Kiedy muzyka ucichnie, Rodzic wymawia nazwę jednego z kolorów paseczków bibuły, a Dziecko podnosi go i macha.

8. Na koniec czeka na Was krótka historyjka o naszych bohaterach. 

9. Pożegnaj kotka Kenny mówiąc Bye, bye! I słuchając tej piosenki. 

Pozdrawiam Was – Ania Bizoń-Bobro

 
3 listopad PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   

Dzień dobry kochane Smerfy,

dzisiejszy temat zabaw i ćwiczeń to: „Tego w mieście nie spotkasz”.

 

 

  1. 1. „Na wsi i w mieście” – rozwijanie mowy.

Rodzic prezentuje dziecku plansze przedstawiające miasto i wieś. Zadaniem dziecka jest opowiedzenie, co znajduje się na ilustracjach, czy te przedmioty/zwierzęta/ budynki znajdują się i na wsi i w mieście. Rodzic omawia z dzieckiem różnice między miastem m.in. sposób zabudowy, zwierzęta charakterystyczne dla polskiej wsi. Rodzic pyta także dziecko: Jak myślisz dlaczego warto mieszkać na wsi/mieście?  Można wykorzystać także elementy języka angielskiego: Rodzic wskazuje na tablice i odpowiednio mówi: Miasto – city (czytaj: siti), wieś – village (czytaj: wilidż).

 

  1. „Strach” – rozmowa o strachu na wróble na podstawie wiersza, rozwijanie wyobraźni.

Strach

(Monika Szybińska)

Na polu stoi strach. Strach,

jak strach, a na nim łach.

Ot, kapelusz byle jaki, aż się z niego śmieją ptaki.

Guzików nie ma w surducie,

skacze na jednej nodze, w jednym bucie.

 

W rękawach ma tyle dziur,

że się w nich mieści ptasi chór.

Kto odpowie mi?

Na co komu strach taki,

skoro nie boją się go ptaki?

Rodzic rozkłada przed dzieckiem duży arkusz białego papieru i pyta:

  • O kim opowiada wiersz?
  • Ile nóg ma strach na wróble?
  • Co nosi na głowie?
  • Jak wygląda jego ubranie?
  • Gdzie spotkamy stracha na wróble?

 

Rodzic tłumaczy: Strachy stoją na polach, w ogródkach na wsi, żeby straszyć ptaki, które chcą zjeść owoce. Widziałaś/ widziałeś stracha na wróble w mieście? Masz rację, nie ma ich w mieście. A jak myślisz, kogo strach mógłby straszyć w mieście? Rodzic podpowiada: źle jeżdżących kierowców na ulicy; kogoś, kto jest niemiły dla innych itp. W trakcie rozmowy Rodzic rysuje stracha na wróble, potem kontynuuje: Ponieważ jest już jesień, strach ma mniej pracy: zrobiło się zimniej i część ptaków odleciała do ciepłych krajów. Dziecko koloruje kredkami / flamastrami narysowanego stracha.

 

  1. „Na jednej nodze” – zabawa równoważna.

 

Dziecko ustawia się naprzeciwko rodzica. Rodzic trzyma piłkę, staje na jednej nodze i podaje piłkę dziecku. Dziecko łapie piłkę stając obunóż, a odrzuca w ten sam sposób co rodzic- stojąc na jednej nodze. Zabawę powtarzamy wymyślając inne sposoby rzutu np. siedząc po turecku, klęcząc itp.

 

  1. „Nowe słówka” – zabawa językowa pobudzająca zdolności twórcze.

 

Rodzic wymienia nazwy charakterystyczne dla miasta i wsi: buda dla psa, jezioro, mucha, auto wyścigowe, traktor, strach na wróble, kaczka, krowa, tramwaj. Dziecko próbuje wymyślić słowo podobnie brzmiące lub rymujące się z nazwą, np. buda – ruda, kaczka-taczka. Następnie dziecko rozwiązuje kartę pracy łącząc zwierzęta z ich domem.


 

 

  1. „Idziemy na kręgle” – zabawa z celowaniem.

Rodzic pokazuje dziecku ilustrację przedstawiającą kręgielnię i ją opisuje: Kręgielnia to miejsce do zabawy dla dorosłych i dzieci, znajduje się w mieście. Następnie pokazuje, jak gra się w kręgle (ustawia kubki jednorazowe w piramidkę i turla w jej stronę piłkę, aby ją zburzyć). Dziecko gra na zmianę z rodzicem: gdy jedno ustawia kubki, drugie je zbija.

 

  1. Praca z KP1.22 – budowanie wypowiedzi, rozwijanie wiedzy ogólnej, ćwiczenie grafomotoryki.

 

Dziecko określa, która ilustracja przedstawia miasto, a która – wieś, koloruje odpowiednio pola.




Poprawiony: wtorek, 03 listopada 2020 00:09
 
«pierwszapoprzednia1234następnaostatnia»

Strona 1 z 4





Copyright © 2013 Przedszkole w Lubomi. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Moderator: Karolina Szulc
Administrator strony: Ryszard Popardowski

Joomla 1.5 free templates

Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 10 gości